آسیب،کشیدگی و پارگی تاندون آشیل:درمان فیزیوتراپی وپالس پرانرژی شوک ویو

پارگی تاندون آشیل آسیبی است که بر پشت قسمت پایینی پای شما تاثیر می‌گذارد. این آسیب عمدتا در افرادی اتفاق می‌افتد که در ورزش‌های مفرح شرکت می‌کنند، اما می‌تواند برای هر کسی رخ دهد.

تاندون آشیل یک بند فیبری محکم است که عضلات پشت ساق را به استخوان پاشنه متصل می‌کند. اگر تاندون آشیل‌تان بیش از حد کش بیاید، می‌تواند به طور کامل یا جزیی پاره شود.

اگر تاندون آشیل شما پاره شود، ممکن است یک صدای پوپ بشنوید و سپس پلافاصله یک درد شدید در پشت مچ پا و قسمت پایین پا احساس کنید که احتمالا بر توانایی شما در راه رفتن صحیح تأثیر می‌گذارد. برای بسیاری از افراد، درمان غیر جراحی مانند فیزیوتراپی نیز به خوبی پاسخ می‌دهد.

پارگی تاندون مچ پا بیشتر در افراد در حین ورزش رخ می‌دهد. علائم پارگی تاندون آشیل معمولا به صورت ناگهانی شروع می‌شود. بیمار یک صدای پاره شدن و پس از آن درد شدید حس می‌کند. بلافاصله بعد از تشخیص پارگی تاندون آشیل باید درمان صورت گیرد. هرچه درمان زودتر انجام شود نتیجه بهتری خواهد داشت. امروزه تکنولوژی‌های نوین در طب فیزیکی درمان‌های غیر جراحی راحت و موثری را در اختیار بیماران قرار می‌دهد و جراحی گزینه آخر درمانی می‌باشد. درمان‌های طب فیزیکی و فیزیوتراپی برای پارگی و کشیدگی تاندون آشیل مچ پا شامل شوک ویو، دیاترمی، اولتراسوند، تحریک الکتریکی عصب (TENS) و تمرینات ورزشی می‌باشد. برای درمان پارگی و کشیدگی تاندون آشیل مچ پا ، همچنین جهت رزرو نوبت مراجعه می‌توانید با مرکز طب فیزیکی و فیزوتراپی بیمارستان لاله زیر نظر دکتر محمدرضا برزگر از طریق شماره 02188571079 تماس حاصل فرمایید.

آیا افزایش فشار باعث پارگی تاندون آشیل می‌شود؟


تاندون آشیل به شما کمک می‌کند که پای خود را به سمت پایین بکشید، روی انگشتانتان بلند شوید و در هنگام راه رفتن پای خود را از زمین بلند کنید. تقریبا هر بار که قدم می‌زنید و پای خود را حرکت می‌دهید به این تاندون وابسته هستید.

پارگی معمولا در بخشی از تاندون رخ می‌دهد که حدود 2 و نیم اینچ (حدود 6 سانتیمتر) از نقطه‌ای که به استخوان پاشنه متصل می‌شود، فاصله دارد. این بخش ممکن است مستعد پارگی باشد زیرا جریان خون ضعیف است و همچنین می‌تواند توانایی آن را برای بهبود مختل کند. پارگی‌ها اغلب در اثر افزایش ناگهانی فشار روی تاندون آشیل اتفاق می‌افتند. مثال‌های معمول عبارتند از:

  • افزایش شدت تمرینات ورزشی، به ویژه در ورزش‌هایی که شامل پریدن هستند
  • سقوط از ارتفاع
  • پا گذاشتن در یک چاله

نشانه‌های این عارضه چیست؟


اگرچه ممکن است هیچ علائم یا نشانه‌هایی با پارگی تاندون آشیل همراه نباشد، اکثر افراد موارد زیر را تجربه می‌کنند:

  • احساس لگد خوردن در ساق پا
  • درد، احتمالا شدید، و تورم در نزدیکی پاشنه
  • ناتوانی در خم کردن روی پا به سمت پایین و یا «بلند کردن» پای آسیب دیده هنگام راه رفتن
  • عدم توانایی در ایستادن روی انگشتان پای آسیب دیده
  • صدای پوپ یا ضربه مانند در هنگام بروز حادثه

چه زمان باید به پزشک مراجعه کرد؟


در صورت شنیدن صدای پوپ در پاشنه خود، به ویژه در صورتی که پس از آن قادر به راه رفتن صحیح نیستید، سریعا به پزشک مراجعه کنید

چه عواملی وجود دارد که خطر این پارگی را افزایش می‌دهد؟


عواملي كه ممكن است خطر پارگی تاندون آشيل را افزايش دهند عبارتند از:

  • سن. اوج سن پارگی تاندون آشیل 30 تا 40 سال است.
  • جنسیت. احتمال پارگی تاندون آشیل در مردان تا پنج برابر بیشتر از زنان می‌باشد.
  • ورزشهای مفرح. آسیب‌های تاندون آشیل اغلب در ورزش‌هایی که شامل دویدن، پریدن و شروع و توقف ناگهانی می‌باشد مانند فوتبال، بسکتبال و تنیس، رخ می‌دهد.
  • تزریق استروئید. گاهی اوقات پزشکان استروئیدهایی را به مفصل مچ پا تزریق می‌کنند تا درد و التهاب را کاهش دهند. در صورتی که این داروها می‌توانند تاندون‌های مجاور را تضعیف کنند و به پارگی‌های تاندون آشیل مرتبط باشند.
  • برخی از آنتی بیوتیک‌ها. آنتی بیوتیک‌های فلوروکینولون مانند سایپروفلوکساسین (سیپرو) یا لووفلوکساسین (لواکویین)، خطر پارگی تاندون آشیل را افزایش می‌دهند.
  • چاقی. اضافه وزن باعث ایجاد فشار بیشتری بر روی تاندون می‌شود

درمان تاندون آشیل دردناک


استراحت و یخ گذاشتن

بسته به شدت آسیب وارده، پزشک ممکن است استراحت کامل یا جزئی را توصیه کند. اگر استراحت جزیی پیشنهاد داده شود، ورزشکاران ممکن است به تغییر برنامه‌های تمرینی و یا میزان شدت تمرینات خود توصیه شوند. برای کاهش درد و التهاب در تاندون آشیل توصیه می‌شود که از حمام یخ، ماساژ با یخ یا کمپرس یخ استفاده شود. بیماران می‌توانند 10 تا 20 دقیقه بعد از فعالیت از درمان با یخ استفاده کنند.

داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی (NSAIDs)

داروهایی مانند آسپرین، ایبوپروفن (به عنوان مثال موترین، آدویل)، ناپروکسن (مثلا آلیو، ناپروسین) و بازدارنده‌های Cox-2 (مانند سلبرکس).

کفی‌های طبی

نوارهای مخصوص آشیل، وسایل لیفت پاشنه و دیگر دستگاه‌های طبی می‌توانند در طول روز استفاده شوند. کفی‌های طبی می‌توانند فشار وارده بر تاندون را به حداقل برسانند و همچنین مناسب بودن کفش را تضمین کنند.

  • اسپلینت شب: اسپلینت شب که در حین خواب استفاده می‌شود، یک کشش مداوم را بر روی تاندون آشیل فراهم می‌کنند.
  • استفاده از بریس یا گچ گرفتن: یک بریس موقت یا گچ قابل راه رفتن ("بوت") می‌تواند مچ پا را بی حرکت نگه دارد و زمان لازم برای بهبودی را به تاندون آشیل بدهد.
  • پچ‌های نیتروگلیسیرین زیر پوستی. گزارش شده است که استفاده روزانه از پچ‌های نیتروگلیسیرین ریز پوستی در بعضی موارد شدیدتر درمان تاندون آشیل مفید است. این پچ‌ها ممکن است تحت نام‌های مینیتران، نیترک، نیترو TD Patch-A و نیترو- دور فروخته شوند.

درمان‌های فیزیکی

یک متخصص طب فیزیکی مجرب ممکن است از یک یا چند درمان زیر استفاده کند، که هر کدام تلاش می‌کنند تا درد را کاهش دهند، توانایی بدن برای بهبودی را بهبود بخشد، یا هر دو مزیت را فراهم کنند.

  • تمرینات کششی و تقویتی، استقامت مچ پا را بهبود می‌بخشند.
  • ماساژ متقاطع اصطکاکی (فشار عمیق بر روی بخش‌های بافت) باعث تحریک جریان خون و بهبود تحرک می‌شود.
  • اولتراسوند درمانی، تاندون آشیل و عضلات اطراف آن را با امواج صوتی با فرکانس بالا تحریک می‌کند.
  • یونتوفورزیس، از یک جریان الکتریکی خفیف برای اعمال داروی ضد التهابی از طریق پوست سالم و به سمت تاندون آشیل استفاده می‌کند. (این درمان ممکن است به افرادی توصیه شود که نمی‌توانند تزریق را تحمل کنند یا می‌خواهند از تزریق اجتناب کنند.)
  • درمان لیزر با درجه حرارت سرد، این درمان که به لیزر سطح پایین شناخته می‌شود، از طول موج‌های خاصی استفاده می‌کند تا سرعت روند بهبودی تاندون را افزایش دهد.
  • درمان شوک الکتریکی غیر بدنی (ESWT) یک روش غیر تهاجمی است که از امواج شوکی ضربه‌ای با انرژی بالا برای کمک به تسهیل روند بهبودی در بافت تاندون آسیب دیده استفاده می‌کند. شواهد فزایندهای در مورد اثربخشی آن وجود دارد، اما عمدتا درصورتی مورد استفاده قرار می‌گیرد که تمام گزینه‌های درمانی محافظه کارانه ناموفق بوده باشند.  ESWT  کم انرژی می‌تواند توسط یک درمانگر انجام شود، اما ESWT انرژی بالا می‌تواند دردی ایجاد کند و به عنوان یک روش سرپایی با استفاده از بیهوشی موضعی یا نقطه‌ای انجام می‌شود.

تزریق و پی‌آرپی

هنگامی که درمان‌های اولیه باعث بهبودی تاندون آشیل و تسکین درد نشوند، پزشک ممکن است تزریق یا جراحی را توصیه کند. تزریق استروئید معمولا برای درمان بسیاری از بیماری‌های ارتوپدی استفاده می‌شود، اما به ندرت برای تاندونیت آشیل یا سایر مشکلات تاندون آشیل توصیه می‌شود. تزریق کورتیکواستروئید به صورت مستقیم به بافت تاندون ممکن است آن را تضعیف کند و احتمالا باعث آسیب بیشتر آن می‌شود. اگرچه تزریق کورتیزون ممکن است مناسب نباشد، انواع تزریقات دیگری که می‌توانند توصیه شوند عبارتند از:

  • پلاسمای غنی از پلاکت (PRP): تزریق پلاسمای غنی از پلاکت به تاندون برای تحریک رشد پلاکت و بهبودی بافت در محل آسیب، یک گزینه درمانی جدید است؛ با این حال، مطالعات بالینی کمی آن را به طور قابل توجهی در درمان تاندون آشیل موثر می‌دانند.
  • بریسمنت: پاراتونیت آشیل، یا ضخیم شدن یک بخش از تاندون، همیشه به درمان غیر جراحی پاسخ نمی‌دهد.
  • پی بری با سوزن: پزشک این درمان را با استفاده از یک سوزن بزرگ برای دستکاری تاندون به جلو و عقب و ایجاد خونریزی و آسیب بافت انجام می‌دهد.

درمان جراحی

جراحی تنها زمانی انجام می‌شود که درمان فرد دچار آسیب تاندون مزمن، دشوار باشد و یا تاندون آشیل پاره شده باشد. (گاهی اوقات پارگی حاد تاندون آشیل با گچ گرفتن پا و مچ پا به جای جراحی درمان می‌شود)

این که آیا پزشک جراحی را توصیه می‌کند و نوع جراحی توصیه شده، به ماهیت آسیب آشیل و همچنین بیمار و سلامتی او، سبک زندگی و ترجیحاتش بستگی دارد. در زیر برخی از شایع‌ترین جراحی‌های مرتبط با تاندون آشیل و پارگی‌های آن مطرح شده است

ورزش‌ها و حرکات اصلاحی برای درمان کشیدگی و پارگش تاندون آشیل

شما می‌توانید کشش با حوله را همین الان انجام دهید. در حالی که کشش با حوله راحت است، تمرینات کشش ساق به حالت ایستاده ، کشش سلیوس و بلند کردن پا را امتحان کنید. هنگامی که دیگر درد شدید در ساق یا تاندون ندارید، می‌توانید بالا رفتن از استپ، بلند کردن پاشنه، و تمرینات استاتیک و تعادل را انجام دهید.

کشش با حوله

بر روی یک سطح سفت بنشینید و پای آسیب دیده را در مقابل خود بکشید. یک حوله را دور پا و ناحیه توپی شکل زیر پنجه پا حلقه کنید و در حالی که پای خود را صاف نگه داشته‌اید، حوله را به سمت بدن خود بکشید. این موقعیت را برای 15 تا 30 ثانیه نگه دارید و سپس رها کنید. 3 بار تکرار نمایید

کشش ساق به حالت ایستاده

رو به روی یک دیوار بایستید و دستان خود روی دیوار و هم سطح با چشم‌های خود قرار دهید. پای آسیب دیده خود را با قرار دادن پاشنه بر روی زمین به سمت عقب نگه دارید. پای دیگر را با خم کردن زانو به سمت جلو نگه دارید. پای عقبی خود را کمی به داخل بچرخانید (به صورتی که انگار پنجه کبوتری هستید). به آرامی به سمت دیوار تکیه دهید تا احساس کششی در پشت ساق شما ایجاد شود. کشش را برای 15 تا 30 ثانیه نگه دارید. به موقعیت شروع بازگردید. 3 بار تکرار کنید. این تمرین را چند بار در روز انجام دهید.

کشش به سمت دیوار به حالت ایستاده

مقابل یک دیوار بایستید و دست‌های خود روی دیوار هم سطح با سینه قرار دهید. پای آسیب دیده خود را با قرار دادن پاشنه بر روی زمین، عقب نگه دارید. پای دیگر را با خم کردن زانو به سمت جلو نگه دارید. پای عقبی خود را کمی به داخل بچرخانید (به صورتی که انگار پنجه کبوتری هستید). زانوی پای عقبی خود را کمی خم کنید و به آرامی به دیوار تکیه دهید تا کششی در قسمت پایینی ساق پای آسیب دیده احساس کنید. کشش را برای 15 تا 30 ثانیه حفظ کنید. به موقعیت شروع بازگردید. 3 بار تکرار کنید

لیفت پا به حالت خوابیده به پهلو

روی سمت بدون آسیب خود دراز بکشید. عضلات جلوی ران روی پای آسیب دیده را سفت کرده و آن پا را 8 تا 10 اینچ (20 تا 25 سانتیمتر) از پای دیگر جدا کنید. پای خود را صاف نگه دارید و آن را به آرامی پایین بیاورید.  2 ست 15 تایی تکرار کنید.

بالا رفتن از استپ

پای آسیب دیده خود را روی یک محافظ 3 تا 5 اینچی (8 تا 13 سانتیمتر) از زمین - مانند یک استپ کوچک یا بلوک چوبی- قرار دهید. پای دیگرتان را روی زمین بگذارید. وزن خود را بر روی پای آسیب دیده روی استپ منتقل کنید. پای آسیب دیده خود را صاف کنید، در حالی که پای دیگر از کف زمین بلند می‌شود. با خم کردن پای آسیب دیده به آرامی به موقعیت شروع برگردید و به آرامی پای سالم خود را روی زمین پایین بیاورید. 2 ست 15 تاییی انجام دهید.

تقویت غیر عادی ساق

در پشت صندلی یا کانتری بایستید و کف پای خود را روی زمین قرار دهید. با استفاده از صندلی یا پیشخوان به عنوان یک محافظ برای کمک به شما، بدن خود را بر روی انگشتان‌تان بالا بیاورید و 5 ثانیه نگه دارید. سپس به آرامی و تنها با پای مجروح خود، بدن خود را پایین بیاورید. (در صورت نیاز، بهتر است که تکیه به محافظ را حفظ کنید.) 15 بار تکرار کنید. 2 ست 15 تایی انجام دهید. 30 ثانیه بین هر ست استراحت کنید.

تمرینات تعادل و رساندن دست

کنار یک صندلی بایستید و پای آسیب دیده خود را با فاصله از صندلی قرار دهید. صندلی در صورت نیاز برای شما سطح اتکا خواهد بود. روی پای مجروح خود بایستید و کمی زانوی خود را خم کنید. سعی کنید قوس این پا را در حالی که انگشت شست پا روی زمین است، بالا بیاورید. پای خود را در این موقعیت نگه دارید.

با دستي كه دورتر از صندلي است، از کمر به سمت جلو خم شوید. در حال انجام این حرکت از خم کردن زانوی خود اجتناب کنید. این تمرین را 15 بار تکرار کنید. برای سخت‌تر کردن تمرین، خود را بیشتر از قبل به جلو بکشید. 2 ست 15 تایی انجام دهید

در حالی که قوس پا را بالا می‌برید، دست خود را که از صندلی دور است، مقابل بدن خود و به سمت صندلی بکشید. هر چه بیشتر به جلو کشیده شوید، ورزش چالش برانگیزتر است. 2 ست 15 تایی تکرار کنید.

روش‌های جلوگیری از پارگی و تقویت تاندون آشیل کدامند؟


برای کاهش احتمال بروز مشکلات تاندون آشیل، این نکات را رعایت کنید:

  • کشش و تقویت عضلات ساق. ساق خود را تا زمانی که احساس کشش قابل توجهی، اما نه درد داشته باشید، بکشید. در طول کشیدن پرش انجام ندهید. تمرینات تقویت ساق همچنین می‌تواند به عضله و تاندون کمک کند که نیروی بیشتری را جذب کنند و از آسیب جلوگیری نمایند.
  • تمرینات خود را تغییر دهید: ورزش‌های با آسیب بالا مانند دویدن را با ورزش‌های کم آسیب‌تر مانند پیاده روی، دوچرخه سواری و شنا جایگزین کنید. از فعالیت‌هایی که باعث ایجاد فشار بیش از حد در تاندون‌های آشیل شما می‌شوند مانند فعالیت‌های شامل دویدن و پریدن، اجتناب نمایید.
  • سطوح دویدن را با دقت انتخاب کنید. از سطوح سخت یا لغزنده اجتناب کنید یا دویدن روی آنها را محدود کنید. برای آموزش در آب و هوای سرد لباس کافی بپوشید و از کفش‌های ورزشی مناسب با پاشنه‌های مناسب و محافظت کننده استفاده کنید.
  • شدت تمرین را به آرامی افزایش دهید. آسیب‌های تاندون آشیل معمولا پس از افزایش شدید شدت تمرین رخ می‌دهد. فاصله، مدت زمان و تعداد تکرار تمرین خود را تا بیش از 10 درصد در هفته افزایش ندهید.

به این پست امتیاز دهید.
Rate this post