بیماری پارکینسون:افزایش تعادل، لرزش و خشکی با ورزش، دارو و فیزیوتراپی

افرادی که مبتلا به بیماری پارکینسون هستند درواقع سلول‌های عصبی بخشی از مغزشان که مسئول کنترل حرکات اختیاری است، از بین رفته‌اند. این قسمت مغز، توده سیاه مغز نامیده می‌شود. سلول‌های عصبی در توده سیاه معمولاً ماده‌ای شیمیایی به نام دوپامین تولید می‌کنند که از طریق سیستم عصبی مرکزی (مغز و نخاع) پیام‌های مغز را به سایر قسمت‌های بدن منتقل می‌کند. با از بین رفتن این سلول‌ها، افراد مبتلا به بیماری پارکینسون به دلیل از دست دادن دوپامین رنج می‌برند و پیام‌هایی که کنترل جنبش را متوقف می‌کند به‌طور مؤثر منتقل نمی‌شود. بیماری پارکینسون در افراد مسن شایع‌تر است اما ممکن است بزرگ‌سالان کم سن تر نیز به آن مبتلا شوند. ابتلای مردان به پارکینسون نسبت به زنان اندکی بیشتر است. درمان فیزیوتراپی می‌تواند به‌طور قابل‌توجهی برای بهبود تعادل و حرکات آن‌ها کمک کند.

بیماری پارکینسون یک اختلال عصبی است که در اثر کاهش سلول‌های مغزی تولیدکننده دوپامین‌ به وجود می‌آید. علائم شایع  در بیماران پارکینسون لرزش، سفتی عضلات، خمیدگی و راه رفتن نامتناسب است.این علائم باگذشت زمان در فرد گسترش پیدا می‌کند اما با استفاده از حرکات ورزشی اصلاحی، دارو و فیزیوتراپی بیمار می‌تواند از شدت لرزش و عدم تعادل خود بکاهد.
متخصصین ما در مرکز طب فیزیکی و فیزیوتراپی بیمارستان لاله زیر نظر دکتر محمدرضا برزگر خدمات فیزیوتراپی و آموزش حرکات ورزشی مناسب را به بیماران ارائه می‌دهند.جهت رزرو نوبت و مشاوره با متخصصین ما در مرکز طب فیزیکی و فیزیوتراپی بیمارستان لاله می‌توانید با شماره‌02188571079 تماس حاصل فرمایید.

آیا عوامل ارثی و ژنتیکی باعث بروز پارکینسون می‌شوند؟


هنوز دلیل بیماری پارکینسون به‌طور دقیق شناخته‌شده نیست. شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد عامل ژنتیکی خطر بیماری پارکینسون را در برخی از خانواده‌ها افزایش می‌دهد. همچنین اگر فرد در معرض سم‌هایی که در محیط‌زیست از طریق آفت‌کش‌ها و دیگر مواد شیمیایی مورداستفاده در کشاورزی وجود دارند، قرار گیرد ممکن است خطر ابتلا به پارکینسون افزایش یابد. سموم خاصی هنوز مشخص نشده‌اند، اما تحقیق در این مورد در حال انجام است.

علائم بیماری پارکینسون


بیماری پارکینسون هر فردی را به صورتی متفاوت تحت تأثیر قرار می‌دهد و هیچ دونفری دقیقاً علائم یکسانی را تجربه نمی‌کنند. تأثیر بیماری پارکینسون می‌تواند غیرقابل‌پیش‌بینی باشد و هر فرد مبتلا روزهای خوب و بدی را تجربه خواهد کرد.
علائم اصلی بیماری پارکینسون عبارتند از:

  • لرزش (لرزش و تکان‌های غیرقابل کنترل شایع‌ترین علامت است)
  • سفتی (خشکی)
  • کند شدن حرکات
  • مشکلات تعادل
  • مشکلات مربوط به وضعيت قرارگیری بدن (به‌ویژه تمایل به خمیدن به سمت جلو)سایر علائم احتمالی عبارتند از: مشکل در شروع حرکت (مثلاً هنگام بلند شدن از روی صندلی)، راه رفتن با کشیدن پا روی زمین و خشک شدن عضلات در هنگام تلاش برای حرکت. افراد ممکن است نتوانند از زبان بدن استفاده کنند، مشکلات گفتاری، مشکلات بلع، مشکلات روده و مثانه، مشکلات در شب (ناراحتی در رختخواب، گرفتگی، الگوی خواب مختل شده) و خستگی در طول روز را تجربه کنند. پوست ممکن است چرب شود و افراد عرق زيادي می‌کنند.  مشکلات جنسی شایع هستند. بیماران اغلب افسردگی و اضطراب را تجربه می‌کنند. یکی دیگر از نشانه‌های رایج، بسیار کوچک نوشتن (میکروگرافی) است. سایر علائم مانند درد و مشکلات حافظه کمتر شایع‌اند.

پارکینسونیسم چیست؟


برای برخی افراد، علائم اصلی بیماری پارکینسون (لرزش، خشکی و کندی حرکت) به علت سایر شرایط و مشکلات پزشکی است. پزشکان به این مشکلات به‌عنوان پارکینسونیسم به‌جای بیماری پارکینسون اشاره می‌کنند. پارکینسونیسم همچنین می‌تواند به علت برخی از داروهایی که باعث آزاد شدن دوپامین در مغز می‌شود، ایجاد شود.
برخی از مشکلاتی که می‌توانند پارکینسونیسم را ایجاد کنند شامل آتروفی، فلج فراملی، بیماری‌های عروقی، ترمو خوش‌خیم، آنسفالیت، بیماری ویلسون و هیدروسفالی هستند.

آزمایشات و بررسی‌ها


وقتی افراد ابتدا علائم را متوجه می‌شوند معمولاً به پزشک متخصص مغز و اعصاب یا متخصص دیگر مراجعه می‌کنند. بیماری پارکینسون تنها پس از تک آزمایش بیمار تشخیص داده نمی‌شود و پزشکان معمولاً یک سری آزمایشات و تحقیقات انجام می‌دهند. اولین مراحل تشخیص بیماری پارکینسون شامل بررسی وضعیت پزشکی و انجام معاینه عصبی کامل است که معمولاً شامل مجموعه‌ای از سؤالات در مورد علائم شما و ارزیابی فیزیکی توانایی شما برای انجام وظایف مختلف با دست‌ها و پاها است. پزشک راه رفتن، صحبت کردن و شیوه بلند شدن از صندلی را بررسی می‌کند. آن‌ها زبان بدن بیمار را بررسی می‌کنند و ممکن است نمونه‌ای از دست خط شما را بخواهند.  پزشک همچنین قدرت کشیدن و هل دادن اجسام توسط بیمار را بررسی کرده و واکنش او را تست می‌کنند.

  • سی‌تی‌اسکن و ام آر آی: نوعی خاصی از اشعه ایکس است که تصویر مغز را از جهت‌های مختلف می‌گیرد.
  • پت اسکن و اسپکت-سی‌تی: می‌تواند برای تائید تشخیص بیماری پارکینسون استفاده شود.

درمان بیماری پارکینسون


در حال حاضر درمانی برای بیماری پارکینسون وجود ندارد. علائم در مراحل اولیه بیماری می‌تواند خفیف باشد و افراد ممکن است نیاز به درمان فوری نداشته باشند. پزشک و متخصص بر وضعیت بیمار نظارت خواهد کرد.

دارو

داروهای مختلفی برای درمان بیماری پارکینسون وجود دارد. درمان‌های دارویی متناسب با نیازهای هر فرد است و احتمالاً شامل ترکیبی از داروهای مختلف می‌شوند. داروی شما باید به‌طور مرتب بررسی شود زیرا احتمال دارد که باگذشت زمان نوع داروها و دوزهایی که هرروز باید مصرف کنید، تغییر کند.
انواع اصلی درمان دارویی برای بیماری پارکینسون عبارتند از:

  • داروهای جایگزین دوپامین (لودوپا، رایج‌ترین دارودرمانی)
  • داروهایی که عملکرد دوپامین را تقلید می‌کنند (آگونیست های دوپامین)
  • داروهایی که فعالیت استیل کولین را مهار می‌کنند (یک ماده شیمیایی که به علت کمبود دوپامین بیش‌ازحد فعال می‌شود و می‌تواند باعث ترمور شود)
  • داروهایی که اجازه نمی‌دهند دوپامین بدن از بین برود.
  • داروهای دیگر مانند داروهای ضد تهوع

فیزیوتراپی

متخصصان فیزیوتراپ می‌توانند در رفع مشکلات جسمی و فیزیکی بیماران به آن‌ها کمک کنند و توصیه‌های لازم برای ورزش و فعال بودن را به آن‌ها بدهند.

ورزش ایمن

در ادامه چند نکته در مورد نحوه ایمن ورزش کردن بیان‌شده است:

  •  زمان مناسب برای ورزش را انتخاب کنید.
  •  اطمینان حاصل کنید که به‌خوبی استراحت کرده‌اید و علائم شما با داروها کنترل می‌شوند.
  •  با سرعت مناسب خود ورزش کنید.
  •  در صورت نیاز، همیشه ابزار حمایتی ثابت (مانند صندلی یا میزی که حرکتی نداشته باشد) داشته باشید.
  •  اگر انجام ورزش‌ها باعث درد یا مشکل می‌شوید، آن را متوقف کنید و با فیزیوتراپیست یا پزشک خود مشورت کنید.

بالانس  لگن

صندلی یا کابینت آشپزخانه را برای حفظ تعادل نگه دارید. زانوهای خود را مستقیماً نگه دارید، بدون اینکه از تنه خود خم شوید به‌آرامی یک‌پا را بیرون بکشید و حرکت را در طرف مقابل تکرار کنید.

تعادل ایستاده

بایستید و یک‌پا را در مقابل پای دیگر قرار دهید به‌طوری‌که پاشنه پا و انگشتان پای دیگر در یک خط قرار گیرند. بدن را صاف نگه دارید و تعادلتان را حفظ کنید. سعی کنید به جلو نگه دارید. 30 ثانیه نگه دارید و سپس با پای دیگر تکرار کنید.

تعادل در حین حرکت

نقطه‌ای را در جلوی روی خود انتخاب کنید و تمرکز خود را بر روی آن قرار دهید و شروع به حرکت کنید به شکلی که پای خود را با قرار دادن پاشنه خود در جلوی انگشتان پای دیگر قرار دهید. حرکت را تا 20 قدم تکرار کنید.

ایستادن روی یک‌پا

یک‌پا را بالا ببرید و تعادل را در طرف مخالف خود حفظ کنید. 10ثانیه حرکت را نگه دارید و سپس با پای دیگر تکرار کنید. در ادامه می‌توانید برای مدت‌زمان طولانی‌تر تعادل را حفظ کنید.  در ادامه یک سری از تمرینات تعادل پویا را انجام خواهید داد که شامل حفظ تعادل خود در هنگام حرکت بدن است.

انتقال وزن به سمت جانبی

پاها را با اندازه عرض شانه بازکنید. بدون گام برداشتن، وزن خود را به سمت راست انتقال دهید. به موقعیت شروع بازگردید و سپس حرکت را در طرف چپ تکرار کنید. هر موقعیت را برای 3 ثانیه نگه دارید. حرکت را 10 بار تکرار کنید.

گام برداشتن به‌جانب

با یک‌پا یک گام به سمت جانب بردارید و سپس پای دیگر را یک گام  حرکت دهید. حرکت به سمت چپ را برای 10 گام ادامه دهید. در جهت دیگر تکرار کنید.

راه رفتن به سمت عقب

به سمت عقب گام بردارید به شکلی که ابتدا انگشتان و سپس پاشنه پا را روی زمین بگذارید. با پای مخالف تکرار کنید. برای 10 گام ادامه دهید.

درمان‌های دیگر

با توجه به وضعیت فردی، افراد مبتلا به بیماری پارکینسون ممکن است از خدمات متخصصین حرفه‌ای بهره‌مند شوند.

  • کار درمانگران می‌توانند به انجام کارهای روزمره مانند شستن، پخت‌وپز و استفاده از تجهیزات در اطراف خانه کمک کنند.
  • گفتار درمانگران می‌توانند به مشکلات گفتاری و ارتباطی کمک کنند.
  • متخصصان تغذیه می‌توانند در مورد رژیم‌های متعادل بیمار را راهنمایی کنند.

به این پست امتیاز دهید.
Rate this post